TUTORIAL

Serwis jest najważniejszym zagraniem w teni­sie. Stanowi rozpoczęcie każdego gema i stwarza pierwszą sposobność wygrania punktu. Jeśli będziesz konsekwentnie wygrywać własne podanie, nie przegrasz seta i dojdziesz do tie-breaku. Wprawdzie serwis bywa zwycięską bronią, ale nieudany pociąga za sobą poważne konsekwencje.

Sekretem udanego serwisu jest połączenie konsekwencji, dokładności, różnorodności, si­ły i kamuflażu. Wprawdzie nie istnieje poje­dyncza technika i gracze stosują rozmaite opra­cowane przez siebie style, można wymienić kilka ważnych elementów, które składają się na zagrywkę serwisową:

  • przygotowanie – musisz przyjąć postawę wyjściową lub pozycję
  • chwyt – musisz dysponować pewnym i niezawodnym chwytem rakiety
  • siła – powinieneś wypracować skuteczną i dynamiczną „pozycję serwisową”
  • punkt trafienia – musisz obrać pewny i stały punkt trafienia w piłkę
  • faza wykończenia uderzenia

Chwyt

Jeśli jesteś początkującym graczem, mo­żesz rozpocząć od chwytu wschodniego, zwanego inaczej chwytem uścisku dłoni. Jego opanowanie jest stosunkowo łatwe: w zamian uzyskuje się pewny chwyt ra­kiety oraz dużą celność.

Dla zaawansowanych optymalnym chwytem do zagrywania serwisu jest chwyt kontynentalny, nazywany też chwytem „drwala”. Umożliwia uderzenie piłki z większą siłą oraz ułatwia nadanie piłce pożąda­nej rotacji.

Kiedy opanujesz podstawowe elementy zamachu przy podaniu, postaraj się opra­cować własny styl serwowania, przechodząc do chwytu kontynentalnego. Przejście z pro­stego forhendowego chwytu wschodniego może być trudne, ale jest konieczne, jeśli chcesz serwować skutecznie i mieć jednocześnie możliwość doskonalenia własnego podania.

Łańcuch koordynacyjny

Choć zawodnicy różnie sobie z tym ra­dzą o skuteczności serwisu decyduje prawidłowa realizacja tak zwanego łańcucha koordynacyjnego ruchów ciała. Polega to na kumulowaniu siły z różnych części ciała i przekazaniu jej w uderzenie. Każdy gracz ma własny styl serwowania, ale wszyscy mistrzowie serwisu opanowali właściwy rytm. Skoncentruj się na niezawodnym i bezpiecznym rytmie własnego serwisu.

Serwis płaski (siłowy)

Warunkiem uzyskania skutecznego podania jest spełnienie podstawowych wymogów technicznych. Przeanalizujmy elementy ser­wisu płaskiego.

Przygotowanie

  • Zawsze zaczynaj od przyjęcia właściwej pozycji ciała, co zapewni równowagę w trakcie podania. Nie spiesz się, każde podanie wykonaj z pełną koncentracją.
  • przyjmij wygodną pozycję bokiem do kortu
  • stań tuż za linią główną w rozkroku na sze­rokość barków. Wysunięta stopa powinna być skierowana lekko ku siatce, natomiast cofnię­ta (zakroczna) – ustawiona równolegle do linii końcowej
  • ciężar ciała może spoczywać na stopie cofniętej
  • w pierwszej fazie trzymaj razem rakietę i piłkę, wskazując nimi na pole podania
  • w przypadku graczy początkujących ruch rakiety oraz dłoni trzymającej piłkę powinien być zsynchronizowany, co pozwala na uzyskanie właściwego rytmu zagrywki serwisowej
  • gdy zaczynasz podrzucać piłkę ciężar ciała powinien spoczywać na cofniętej stopie
  • trzymaj piłkę opuszkami palców, kierując wewnętrzną stronę dłoni ku górze. Wyrzuć piłkę na wysokości barków ręką wyprostowaną w łokciu
  • kiedy prowadzisz ramię do góry zacznij przesuwać do przodu ciężar ciała

Wyrzut piłki

Wielu graczy opracowuje swoiste rytuały na przykład sposób trzymania rakiety piłki – co pomaga im w koncentracji.

  • jeśli jesteś początkującym graczem, podrzuć piłkę nieco do przodu i na prawo (w kierunku przewidywanego punktu trafienia). Kiedy zy­skasz pewność serwisu, możesz to zmienić
  • wyrzucaj piłkę wyżej, niż wynosi zasięg two­jego ramienia, ponieważ zazwyczaj piłka jest grana w chwili, gdy zaczyna opadać, nie zapominaj też, że w drugiej ręce masz rakietę, której długośc wynosi ok. 69cm
  • dopilnuj, żeby wymach rakiety do tyłu miał charakter ciągły, a powierzchnia natarcia rakiety pozostawała prostopadła do kortu

Zamach do przodu

  • kiedy dynamicznie wysuwasz nogi do przo­du. rakieta odchyli się za tobą, zanim zacznie się faza zamachu do przodu:
  • im niżej opadną w dół plecy oraz ramię z ra­kietą, tym większa będzie siła zamachu do przodu i uderzenia piłki.

Punkt trafienia

  • uderzaj piłkę, kiedy znajduje się w najwyższym punkcie, prawy bark jest uniesiony dużo wyżej niż lewy
  • odprowadź lewą rękę (podrzut piłki) do dołu i zbliż ją do klatki piersiowej oraz brzucha. W ten sposób spowolnisz opadanie tułowia, tworząc „bicz”, w najwyższym punkcie

Wykończenie

  • po osiągnięciu punktu trafienia piłki kontynuuj obrót ramienia do wewnątrz z jednoczesnym ruchem przedramienia do wewnątrz
  • początkowo tor rakiety powinien prowadzić do przodu ciała po stronie rakiety, potem rakieta jest prowadzona ku przeciwnej stronie ciała, co pozwoli ci ruszyć do przodu
  • powinieneś wylądować w obrębie kortu, przed linią główną, na przedniej stopie
  • kick-back (oderwanie od ziemi) drugiej nogi daje siłę, niezbędna do utrzymania ciała w dynamicznej równowadze
  • w miarę doskonalenia serwisu faza wykończenia uderzenia może ulegać skróceniu, dzięki silnemu ugięciu łokcia, nie zaleca się takiego ułożenia ręki graczom początkującym

Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje pracy nóg przy serwisie. Oba mogą być skuteczne musisz wybrać wariant, który bardziej ci odpowiada.

  1. Stopa w górze

W wariancie zwanym „stopą w górze” lub platformą gracz odrywa od ziemi cofniętą stopę bezpośrednio za wysuniętą w chwi­li, kiedy dochodzi do punktu trafienia, co umożliwia wysoki zasięg. Następnie, za­wodnik ląduje na stopie wysuniętej. Ta tech­nika umożliwia wygenerowanie dużej siły oraz uzyskanie wysokiego punktu trafienia. (np. M Sharapowa)

  1. Stopa w tyle

W wariancie zwanym stopą w tyle zawodnik pozostawia cofniętą stopę, uginając nogi mocno w kolanach. Po uderzeniu ląduje na stopie wysuniętej. W tej technice powstają większe siły w płaszczyźnie poziomej. (np. P. Sampras, R. Federer)

Oprócz wyżej omówionego serwisu płaskiego, wyróżnić można serwis slajsowany (podcięty) oraz topspinowy (kick-servis), które są kłopotliwe do odbioru przez rywala. W miarę rozwoju twojej techniki serwisowej przejdź do nauki tych dwóch rodzajów podań. Na pewno pomoże ci w tym twój trener.


Serve (filmy)

1. The Serve Stance

2. The Toss

3. The Backswing

4. The Knee Bend

5. Getting to the Trophy Pose

6. The Racket Drop

7. The Leg Push

8. Swing to Contact

9. The Follow Through

Return of Serve

W każdym meczu blisko połowę punktów zdobywa się lub traci po zagraniu returnu. Serwis jest najważniejszym zagraniem, natomiast return mieści się tuż za nim. Powinieneś opanować umiejętność wczesnego „odczytywania” lotu piłki i panowania nad nią prostymi, ale pewnymi zagraniami. Podstawowe fazy returnu odpowiadają fazom forhendu czy bekhendu, ale sytuacja na korcie jest odmienna. Twój przeciwnik w pełni kontroluje zagrywany serwis i zamierza cię zaskoczyć.

Return defensywny

Return defensywny stosuje się, gdy celem jest wyłącznie trzymanie piłki w grze. Stosowany bywa przy mocnym pierwszym podaniu lub przy drugim serwisie zagranym pod szerokim kątem. Celem jest odegranie piłki w kort, głęboko pod linię, jeśli przeciwnik stoi z tyłu, lub pod jego nogi, gdy biegnie do siatki.

Return ofensywny

Return ofensywny lub atakujący zagrywa się wtedy, kiedy planujemy przejąć kontrolę nad grą. Można go stosować po słabszym pierwszym lub drugim serwisie, kiedy znajdziemy się w sytuacji umożliwiającej zaskoczenie rywala. Uderzamy piłkę wcześnie albo wykorzystujemy czas na przejście z bekhendu do agresywnego zagrania z forhendu, po przekątnej lub wzdłuż linii bocznej kortu. Z punktu widzenia taktyki agresywny return, po którym piłka zagrana jest wcześnie, ma kilka oczywistych zalet:

  • pozostawiasz serwującemu mniej czasu na dojście do właściwej pozycji po jego podaniu
  • dyktujesz tempo gry
  • zyskujesz więcej czasu na dobiegnięcie do siatki
  • dysponujesz większą precyzją zagrywanego returnu, ponieważ znajdujesz się bliżej celu zagrywanej piłki

Ważne
Przy odbiorze serwisu stoimy na stosunkowo szeroko rozstawionych nogach, przez co obniżamy środek ciężkości. Nogi mamy ugięte, tułów lekko pochylony w przód, a wzrok skierowany na podrzuconą przez przeciwnika piłkę.

  • return z forhendu lub bekhendu różni się od uderzeń podczas wymiany piłek z tyłu kortu. Prędkość piłki serwisowej jest znacznie większa, a zaskakujące kierunki i rotacje piłki utrudniają odbicie piłki
  • z powodu braku czasu faza przygotowania zwykle jest krótsza niż przy uderzeniu w czasie wymiany piłek z głębi kortu
  • często też nie mamy czasu na ustawienie się w pozycji bocznej przy odgrywaniu piłki, w takiej sytuacji odbieramy piłkę w pozycji otwartej przodem do siatki przerzucając ciężar ciała na nogę, która znajduje się bliżej piłki oraz wykonując szybki obrót barków i odprowadzenie rakiety do tyłu, bez zataczania pętli
  • przy najszybszych serwisach ruch uderzenia przypomina wolej
  • mamy natomiast więcej czasu na koncentracje oraz przygotowanie się do uderzenia.



Return of serve (filmy)

Introduction

1. Step Up and Split Step

2. Close on the Ball / Racket Back

3. Step Across and Hit the Tennis Ball




Podsumowanie

Forehand

Backhand

Forehand

W tym rozdziale poświęconym forehandowi skupiłem się na dobraniu odpowiedniego chwytu do określonych zagrań z forehandu. Na początek należy wybierać chwyt zapewniający komfort i wygodę, a następnie doskonalić inne przy różnie zagrywanych piłkach.

Z biegiem czasu lub podczas meczu będziesz zmieniać chwyt automatycznie nawet o tym nie myśląc.

Forhend jest zagraniem, które z reguły decyduje o wygranej i zdobyciu punktu. Odbicie z forhendu jest podstawowym zagraniem w tenisie, uczysz się go w pierwszej kolejności, co oznacza, że jest łatwe. Postęp technologiczny i coraz lżejsze rakiety umożliwiły graczom na stosowanie dodatkowych elementów, takich jak rotacja awansująca czy bardziej precyzyjny tor lotu piłki. Wystarczy przyjrzeć się jak zagrywają forhendem tacy mistrzowie jak np. Roger Federer i inni, by docenić jego potencjał i skuteczność.

Powinieneś wypróbować rozmaite chwyty, a w następnej kolejności dopasować grę do chwytu, który najbardziej ci odpowiada. Trener, o ile go masz, na pewno ci doradzi.

Podobnie jak w przypadku innych zagrań istnieje wiele wariantów gry forhendem. Zasadnicza różnica wiąże się z chwytem.

Chwyt kontynentalny (Continental Grip)

Podstawowy, najważniejszy niezbędny chwyt do gry w tenisa, dawniej używany do wszystkich uderzeń. Stosując ten chwyt, zwany potocznie „tasakowatym” z trudem odgrywa się wysokie piłki. Chwyt ten skłania do „spóźnionego” odbicia piłki. Trudniej też uzyskać taką siłę uderzenia jak przy chwycie półzachodnim jak również trudniej nadać piłce rotację awansującą. Chwyt ten sprawdza się w slajsowanym forhendzie i blokowanym returnie. Obecnie tym chwytem gra się serwis, wolej, lob, slajs i uderzenia defensywne.

Chwyt wschodni (Eastern Forehand Grip)

Ten chwyt – zwany też uściskiem dłoni – jest typowy dla tenisa klubowego i często stanowi idealny początek. Uderzasz nim piłki płaskie oraz te z lekką rotacją awansującą. Chwyt wschodni można stosować niemal w każdej postawie do forhendu, od półotwartej do całkowicie otwartej. W chwycie tym dłoń znajduje się z boku rękojeści, tak jakbyś wymieniał z rakietą uścisk dłoni. Punkt trafienia powinien znaleźć się niżej i dalej od ciała niż w przypadku chwytu pół zachodniego czy zachodniego. Jedną z zalet chwytu wschodniego jest łatwiejsze zagrywanie piłek przy siatce w porównaniu z bardziej ekstremalnymi chwytami. Za wadę natomiast należy uznać utratę skuteczności na korcie ceglanym, ze względu na słabszą rotację awansującą zagrywanych piłek.

Forehand wschodni jest popularny w tenisie klubowym i rekreacyjnym. Ma kilka istotnych zalet. Zagrywając forhendem wschodnim, zwykle trzyma się rakietę bardziej pionowo. Dzięki temu można łatwiej zatoczyć pętle w wymachu do tyłu.

Chwyt półzachodni (Semi-Western Forehand Grip)

Chwytem tym posługuje się najczęściej większość zawodników. Pozwala na stosowanie szerokiej palety zagrań oraz sposobność nadawania piłce rotacji. Przy chwycie półzachodnim dłoń powinna obejmować rękojeść rakiety, przy czym wewnętrzna strona dłoni dochodzi do spodu rękojeści. Przy takim ułożeniu dłoni siła uderzenia piłki jest największa. Pozwala on także na silne jej podkręcenie do przodu oraz ułatwia cofnięcie nadgarstka w zagraniach z forhendu, co zwiększa elastyczność ruchu główki rakiety.

Stosując chwyt półzachodni, można grać w pozycji półotwartej lub otwartej. Piłkę należy uderzać nieco wyżej (na wysokości ramion) i bliżej ciała w porównaniu z chwytem wschodnim uderza się też bardziej frontalnie (z przodu sylwetki gracza).

Główną wadą tego chwytu są trudności w odgrywaniu piłek niskich, ponadto konieczność zmiany chwytu, przy przejściu do gry przy siatce.

Chwyt zachodni (Western Forehand Grip)

Ten chwyt wymaga jeszcze pełniejszego objęcia rękojeści. Chwyt zachodni umożliwia szeroki zamach, daje sposobność nadania piłce rotacji awansującej. Stosują go zawodnicy grający na linii końcowej i specjaliści od kortów ziemnych. Od chwytu pół zachodniego różni go mocniejsze odchylenie nadgarstka do tyłu oraz bliższe ułożenie główki rakiety w trakcie zamachu. Trafienia powinny być wyższe i bliżej ciała oraz bardziej z przodu w porównaniu z chwytem pół zachodnim.

Dziś chwytu zachodniego nie poleca się młodym graczom, z powodu kilku wad:

  • trudności z odbieraniem niskich piłek, a także szybkich i szerokich chwyt ten nadaje się raczej na wolne nawierzchni problemy z wolejem
  • możliwość pojawienia się ciągu do tyłu, co utrudnia przeniesienie ciężaru ciała do przodu w każdym zagraniu
  • młodzi gracze stosujący ten chwyt są bardziej narażeni na urazy nadgarstka.




Forehand (filmy)

Stance

1. Pivot and Shoulder Turn

2. Take the Racket Back

3. Swing to Contact

4. Follow Through

5. The Forehand Swing Path

Backhand One-Handed

Z backhandu można zagrywać piłkę jedną ręką lub dwiema. Zalety ma zarówno backhand jednoręczny, jak i oburęczny. Na przykład, jednoręczny zapewnia dużo większy zasięg, co jest korzystne w szybkiej grze. Jednak zawodnicy, grywając backhandem oburącz, uderzają z większą mocą dzięki drugiej ręce. Korzyści płynące z zagrywania jedną lub obiema rękami są w dużym stopniu zależne od siły oraz stosowanego stylu gry.
Zasadniczo taktyka gry backhandem wiąże się z nadawaniem piłce odpowiedniej rotacji, w czym użyteczny bywa odpowiednio dobrany chwyt.

Mocny backhand zwiększa siłę i wytrzymałość podczas wymiany piłek, pozwala też wyjść za linię kortu i odgrywać piłki po ostrym krosie, zmuszając rywala do dużego wysiłku. Dla początkujących backhand może wydać się zagraniem trudnym, ale jego opanowanie przychodzi łatwo. Trenując regularnie i sumiennie, poczynimy postępy.

W tenisie wyczynowym backhand z silną rotacja awansującą staje się groźną bronią. Podobnie jak w przypadku innych zagrań, zanim przystąpisz do ustalenia taktyki, opanuj do perfekcji techniki gry z backhandu. Zaczynaj od uderzeń w chodzie, potem zagrywaj backhand w biegu.

Chwyt

Podobnie jak w przypadku forehandu, sposób grania backhandem zależy od stosowanego chwytu.

Chwyt backhandowy “wschodni”

Jeśli preferujesz grę z backhandu jedną ręką, jest to chwyt łatwiejszy. W chwycie wschodnim do backhandu kłykieć palca wskazującego jest odchylony ku wierzchołkowi rakiety, dzięki czemu naciąg rakiety pozostaje w pionie w chwili trafienia. W miarę postępów stosuj coraz mocniejszą rotację awansującą. Wymaga to bardziej skrajnego chwytu i silniejszego objęcia rakiety dłonią.
Chwyt wschodni stosuje wielu najlepszych graczy zwłaszcza podczas meczy rozgrywanych na kortach ziemnych. Ułatwia on odgrywanie wysoko odbitych piłek, zagrywanie wysokiego loba, nadaje też piłce rotację awansującą. Jego wady ujawniają się podczas gry niskimi piłkami oraz przy returnie po mocnym
serwisie na szybkim korcie.

Classic One-Handed Backhand Grip





Backhand One-Handed (filmy)

Intro

1. Contact and Follow Through

2. Racket Back

3. Start in the Ready Position

4. Add a Loop

5. Hit using entire Motion

Backhand Two-Handed

Backhand oburęczny w latach 70. XX wieku spopularyzowała amerykańska gwiazda Chris Evert. Po wygraniu Wimbledonu, stała się prawdziwym wzorem dla innych tenisistów.  Ojciec Chris nigdy nie uczył swojej córki nauki backhandu oburęcznego, sama zaczęła tak grać, gdyż była zbyt mała i słaba, żeby uderzać silnie jedną ręką. Zagranie oburącz jest zawsze zdecydowanie mocniejsze.
W taki sposób grali też Jimmy Connors oraz Björn Borg. Pięciokrotne zwycięstwo Szweda w Wimbledonie obaliło mit, że zawodnicy grający oburącz backhandem nie są w stanie wygrywać na szybkich nawierzchniach, takich jak trawa.

Korzyści wynikające z grania backhandem oburęcznym:

  • jest łatwiejszy dla młodych graczy, gdyż dwie ręce dają w rezultacie uderzenia o większej sile
  • drugą rękę przykłada się do rakiety tylko w początkowej fazie, nie zwracając uwagi na chwyt
  • pozwala łatwiej i z dużą siłą uderzyć piłkę, która odbiła się od kortu wysokim kozłem
  • z większą skutecznością można „kamuflować” backhand oburęczny niż zagrywany jedną ręką, gdyż uderzenie jest nieco spóźnione

Stosowanie chwytu oburącz jest w dużym stopniu sprawą indywidualną. Mężczyźni wykazują tendencję do nieco pełniejszego niż kobiety obejmowania rakiety, przy chwycie wschodnim backhandowym, zwłaszcza gdy grają na szybkim korcie ziemnym. Ich nadgarstek jest mocniejszy, więc łatwiej im uderzać z rotacją awansującą.

Graczom praworęcznym zaleca się zastosowanie chwytu kontynentalnego dla prawej dłoni i wschodniego dla lewej dłoni. Dzięki temu uzyskuje się większą elastyczność oraz różnorodność zagrywanych piłek. Łatwiejsze też staje się przejście do uderzeń slajsowanych zagrywanych jedną ręką bądź woleja w przypadku dojścia do siatki.

Two-Handed Backhand Grip





Backhand Two-Handed (filmy)

1. Pivot and Shoulder Turn

2. Take Your Racket Back

3. Swing to contact

4. Follow Through

Slice backhand

Slice backhand jest używany, gdy piłka tenisowa jest zbyt niska lub zbyt wysoka, by skutecznie uderzyć ją backhandem jedno lub oburęcznym. Może również posłużyć jako uderzenie zaskakujące przeciwnika zmianą rotacji piłki jak i zmianą tempa gry. Używany jest również jako uderzenie obronne. Ten rozdział poświęcony temu uderzeniu zawiera filmy instruktażowe, które koncentrują się na technice gry.



Slice backhand (filmy)

1. The Pivot and Shoulder Turn

2. Take Your Racket Back

3. Step Forward into the Court

4. Swing Forward to Contact

5. The Follow Through

Footwork

Praca nóg i poruszanie się po korcie

W tej części skupimy się na pracy nóg – głównie na tym jak poruszać się po korcie podczas gry. Praca nóg jest prawdopodobnie najważniejszą częścią gry w tenisa. Statystyki wykazują, że ok. 70% zepsutych lub nieczysto trafionych uderzeń wynika ze słabej pracy nóg. Nie wystarczy tylko dobiec do piłki, musimy dobiec do niej w taki sposób, który pozwali nam użyć odpowiedniej techniki, a po uderzeniu szybko odzyskać równowagę i być gotowym do odbicia kolejnej piłki.

W tenisie, nie jest ważne jak jesteś szybki, ale jak jesteś szybki w stosunki do piłki. Możesz poruszać się po korcie znacznie szybciej i skuteczniej (dochodząc do większej ilości piłek zagranych przez przeciwnika) znając najbardziej ekonomiczne i efektywne sposoby poruszania się po korcie.

Wyróżnić można 6 kroków, które pozwolą nam lepiej kryć kort:

  1. Start
  2. Ustawienie
  3. Uderzenie
  4. Powrót do stanu równowagi
  5. Cross step (krok skrzyżny)
  6. Hop (Split step)

Zawodnik, który uważany jest za wolnego może poprawić krycie kortu jeśli nauczy się właściwego używania tych 6 kroków. Główną zasadą przyświecającą wszystkim tym krokom jest jak najskuteczniejsze poruszanie się poczynając od środka ciężkości ciała, a nie głowy lub ramion. Opanowanie tych podstawowych kroków spowoduje, że będziesz się poruszał po korcie, reagował i przygotowywał do uderzenia znacznie szybciej.

Poniżej filmy przedstawiające poruszanie się po korcie:




Ready position

Split step

First Step Movement

Move to the Ball

Back Foot Up

Side Shuffle

Cross Step

More Steps Between

Complete Tennis Footwork Sequence

Net play

W tym rozdziale dowiesz się co zrobić gdy znajdziesz się blisko siatki. Możesz się tam znaleźć świadomie lub na zaproszenie przeciwnika (np. po zagraniu przez niego drop shot’a). Zapewne przeciwnik nie będzie nas oszczędzał i o ile się nas nie wystraszy spróbuje nas minąć płasko zagraną piłką poza naszym zasięgiem (passing shot), bądź minąć nas górą nad naszą głową (tzw. lob).

Do wyboru mamy trzy warianty uderzeń: volley forehand, backhand lub smecz.

Wolej

Jest zagraniem, które polega na uderzeniu piłki, zanim ta odbije się od powierzchni kortu. Chociaż wielu graczy niechętnie posługuje się wolejem, jest to jedno z najłatwiejszych do opanowania zagrań, gdyż niezbędny ruch rakiety do przodu jest krótki ok. 30cm. Zanim pomyślisz o wariantach, postaraj się doprowadzić do perfekcji uderzenia z woleja forehandem i backhandem.

Ogólna charakterystyka:

  • podstawowy przy zagraniach z woleja jest chwyt kontynentalny. Jeśli zamierzasz stosować tylko jeden chwyt do gry przy siatce, posługuj się nim, zagrywając woleje z forhendu i bekhendu oraz smecze.
  • pozycja wyjściowa w odległości ok. 2-3m od siatki na środku. W meczu, miejsce w którym zamierzasz uderzyć piłkę zależy bardzo często od sytuacji na korcie.
  • główka rakiety oraz łokcie przed linią ciała, zapewni to elastyczność ruchów
  • split-step (podskok, krok rozstawny) w momencie gdy przeciwnik szykuje się do uderzenia piłki, ułatwi ci to szybki ruch ciała w każdym kierunku
  • istotne jest mocne trzymanie rakiety w momencie uderzenia
  • punkt trafienia piłki w optymalnej odległości z boku oraz z przodu ciała
  • w fazie uderzenia prowadź rakietę w dół i ku przodowi, z lekko otwartą powierzchnią uderzającą rakiety. Pozwoli to nadać piłce lekką rotację wsteczną
  • dopilnuj, by odprowadzenie rakiety i faza ruchu były krótkie, w początkowej fazie nauki lepiej zrezygnować z fazy zamachu
  • przechodząc do fazy wykończenia uderzenia, prowadź rakietę do przodu i w dół równoległe do siatki
  • rękę bez rakiety wykorzystaj do utrzymania równowagi ciała na zasadzie przeciwwagi
  • możliwie szybko wróć do pozycji wyjściowej

Opanowanie szybkiego i krótkiego wymachu do tyłu (lekki skręt barków) oraz szybkiego i krótkiego wykończenia uderzenia ma zasadnicze znaczenie. Skoncentruj się na tym w początkowej fazie nauki woleja.

Grip





Net play (filmy)

Forehand Volley

Backhand Volley




Overhead

1. Get Yourself Sideways

2. Swing to contact

3. Scissor Kick Overhead

Problemy

Większość punktów zdobywa się po błędach przeciwnika – wymuszonych bądź niewymuszonych, mniej jako efekt piłek wygrywających. Niektóre błędy są rezultatem słabej techniki, inne nieprawidłowo wybranego zagrania. Jeszcze więcej błędów to skutek słabej formy fizycznej (słabej pracy nóg) lub stresu.

W tym podrozdziale zajmiemy się kilkoma powszechnie popełnianymi błędami, głównie technicznymi, oraz radami jak spróbować je eliminować.

Problemy z serwisem (podaniem)

Dobry serwis jest źródłem pewności siebie. Skuteczne podanie natychmiast zmusza przeciwnika do obrony. Jeśli nie dopuszczasz do przełamania, czyli wygrywasz gemy, w których serwujesz, rzadko schodzisz z kortu pokonany. Jedyną możliwością porażki jest wówczas przegranie tie-breaku. Jeśli więc kiepski serwis jest przyczyną porażek, weź się ostro za jego doskonalenie.

Jeśli serwując, trafiasz piłką w siatkę

  • spróbuj skoncentrować się na utrzymaniu podniesionej i nieruchomej głowy
  • sprawdź, czy podrzucasz piłkę na odpowiednią wysokość. Zmieniaj wysokość podrzutu
  • staraj się utrzymać nieco dłużej w górze rękę, którą podrzucasz piłkę. Jeśli ręka opada zbyt wcześnie, może to powodować opuszczanie głowy, co przekłada się na zbyt niski lot serwowanej piłki
  • w żadnym razie nie wysuwaj zbyt wcześnie do przodu bioder ani cofniętej stopy. Zwiększasz w ten sposób szanse na trafienie piłką w siatkę

Jeśli serwujesz zbyt daleko

  • sprawdź, jak podrzucasz piłkę i spróbuj umieścić ją nieco z przodu przed linią ciała
  • nie uderzaj piłki, gdy po podrzucie opadnie zbyt nisko
  • być możesz trzymasz rakietę chwytem forhendowym – jeśli tak, przejdź do chwytu kontynentalnego i nadaj piłce lekką rotację

Jeśli twój serwis jest zbyt słaby

  • być może powinieneś wzmocnić prace nóg. Spróbuj ugiąć nogi w kolanach, wyprowadź ciało dynamicznie do góry
  • sprawdź łańcuch koordynacyjny – czy ruch bioder jest odpowiednio zsynchronizować
  • postaraj się zwiększyć prędkość główki rakiety
  • upewnij się, że przyjąłeś właściwą pozycję wyjściową. Czy lewy bark jest uniesiony wyżej od prawego (jeśli jesteś praworęczny)

Jeśli stale popełniasz błąd stóp

  • nie ruszaj z miejsca wysuniętej stopy
  • jeśli popełniasz błąd stóp stopą cofniętą ćwicz wytrwale utrzymanie jej w miejscu

Jeśli masz kłopoty z podrzucaniem piłki

  • sprawdź, w jaki sposób wypuszczasz piłkę z dłoni, kiedy ćwiczysz opanowanie jednolitej techniki podrzucania piłki do serwisu:
  • trzymaj piłkę opuszkami palców, dociskając kciukiem, wypuszczaj ją na wysokości barków
  • dopilnuj, żeby ręka z piłką była wyprostowana i poruszała się przed linią ciała
  • nie wypuszczaj piłki z dłoni zbyt gwałtownie

Problemy z returnem

Teraz, gdy znaczniesz więcej serwisów umieszczasz w korcie, możesz przejść do drugiego najważniejszego zagrania, którym jest return. Jeśli potrafisz osłabić serwisy rywala dobrym returnem, szybko zyskasz przewagę psychiczną.

Jeśli twój return wychodzi za linię boczną

  • być może uderzasz piłkę zbyt późno. Postaraj się dobrać bardziej odpowiedni, „komfortowy” dystans do piłki i „przesuń” nieco do przodu punkt trafiania w piłkę
  • nie graj zbyt blisko linii, zostaw sobie margines błędu i lokuj piłki bardziej w środek kortu

Jeśli twój return trafia w siatkę

  • staraj się nadać piłce wyższy tor lotu nad siatką, wyprowadzaj wyżej wykończenie uderzenia
  • skoncentruj się na tym, gdzie posyłasz return, wybierz punkt i staraj się weń trafiać
  • być może powinieneś skorygować długość wymachu do tyłu. Wypróbuj różne warianty i sprawdzaj, gdzie lądują twoje returny.

Jeśli twój return trafia za linią końcową

  • sprawdź, czy przenosisz do przodu ciężar ciała. Jeśli pozostaje na cofniętej stopie, rosną szanse na zagranie zbyt długiej piłki i lokowanie jej za linią końcową kortu
  • być może powinieneś robić kilka precyzyjnych kroków przy dojściu do piłki
  • powierzchnia natarcia rakiety może być zbyt otwarta. Uderzaj z lekką rotacją awansującą
  • nie rób zbyt wysokiego wymachu do tyłu

Jeśli brak wyczucia czasu i przestrzeni

  • wypracuj bardziej „czujną” pozycję gotowości
  • opracuj rutynowy ciąg ruchów podczas przemieszczania stóp w momencie, kiedy przeciwnik podrzuca piłkę. Przesuń się do przodu i wykonaj krok rozstawny, gdy rywal zbliża się do punktu trafienia w piłkę
  • stale koncentruj się na piłce

Jeśli dajesz się złapać na niewłaściwym chwycie

  • obserwuj grę przeciwnika i oceń, czy nie lokuje większości serwisów w jedno miejsce na korcie. Jeśli tak właśnie jest, zastosuj odpowiedni chwyt jako domyślny
  • nie ściskaj rękojeści rakiety zbyt mocno w pozycji gotowości, utrudnia to szybko zmianę chwytu
  • opracuj rutynowe ruchy i stosuj krok dostawny z doskokiem, zyskując tym samy czas

Problemy z zagraniami z głębi kortu

Gdy umieszczasz więcej serwisów w polu serwisowym i poprawiłeś return, możesz się zająć piłkami zagrywanymi z głębi kortu. Powinieneś dążyć do zyskania pewności w grze, zwłaszcza na kortach o wolnej nawierzchni, jeśli chcesz wytrzymywać napięcie związane z długimi wymianami.

Jeśli brakuje ci regularności na linii końcowej

  • staraj się nadać piłce wyższy tor lotu, kiedy przebijasz ją nad siatką
  • zwiększ kontrolę nad piłką, nadając jej niedużą rotacją awansującą
  • skoncentruj się na opanowaniu właściwej pozycji uderzenia piłki – niezbyt blisko, ale i niezbyt daleko od piłki. Wiele błędów wynika z niewłaściwej pracy nóg, co powoduje nieprawidłowy zamach i uderzenie rakietą
  • bądź cierpliwy – daj przeciwnikowi sposobność by to on popełnił błąd

Jeśli piłka wychodzi za linię boczną

  • pozwalaj sobie na nieco większy margines błędu, kierując piłki raczej z dala od linii ograniczających kort niż w ich pobliże
  • trafiaj w piłkę bardziej z przodu przed linią ciała. Jeśli uderzasz piłkę zbyt późno lub za bardzo z tyłu, zwykle wychodzi na boczny aut
  • przygotuj się wcześnie. Często zbyt późne przygotowanie oznacza spóźnione zagranie
  • staraj się uderzać piłkę nieco z boku, zagrywając liftowaną piłkę z głębi kortu

Jeśli piłka ląduje za linią końcową

  • przenoś ciężar ciała do przodu i ku piłce
  • nadawaj uderzanym piłkom niewielką rotację awansującą, poprawiając panowanie nad nimi
  • usztywnij nadgarstek w chwili trafienia

Jeśli lokujesz zbyt wiele piłek w siatce

  • miejsca nad siatką jest dużo – wykorzystaj je i kieruj piłki bezpiecznie ponad siatką
  • być może musisz bardziej popracować na nogach i ugiąć je w kolanach
  • zwróć uwagę, by nie uderzać do dołu piłek zagrywanych z głębi kortu liftem
  • sprawdź tor zamachu i upewnij się, że prowadzi od dołu do góry

Jeśli punkt trafienia jest zbyt blisko ciała

  • skoncentruj się na obserwacji toru lotu piłki, żebyś mógł ocenić go w powietrzu, oraz zachowanie piłki po odbiciu od powierzchni kortu
  • wykonaj drobne i precyzyjne kroki blisko piłki, unikaj wielkich susów
  • pamiętaj o rutynowym stawianiu kroku rozstawnego z doskokiem za każdym razem gdy przeciwnik dochodzi do punktu trafienia w piłkę

Jeśli punkt trafienia jest zbyt blisko ciała

  • trenuj sumiennie i wytrwale krok rozstawny z doskokiem, co przełoży się na znacznie szybsze osiąganie piłki
  • być może nie powracasz dostatecznie szybko do pozycji gotowości po zagraniu i dajesz się przyłapywać w pozycji wymuszonej. Popraw szybkość reakcji po zagraniu piłki
  • nie pochylaj się za bardzo do przodu. Wpłynie to niekorzystnie na równowagę i w rezultacie spowolni twoje ruchy

Doskonalenie wszechstronności gry

Jeśli opanowałeś dobrze grę z głębi kortu, nadeszła pora doskonalenia innych uderzeń, zagrywanych z różnych miejsc kortu, które nie zawsze ci wychodzą. Gdzie kryją się błędy? Co możesz zrobić, by rozwiązać problemy?

Jeśli łatwe woleje posyłasz za daleko, za szeroko lub lokujesz w siatce

  • spróbuj skrócić wymach do tyłu; wykonaj krótki, mocny blok piłki zamiast uderzać ją po szerokim zamachu
  • wykonuj krok rozstawny z doskokiem w chwili, gdy rywal uderza piłką, przygotujesz się na zagranie woleja
  • zwiększ czujność i obniż nieco środek ciężkości w pozycji gotowości
  • dopilnuj, żeby w punkcie trafienia nadgarstek i chwyt były sztywne; rozluźniaj chwyt między zagraniami piłki

Jeśli lokujesz wolej w siatce lub zbyt blisko

  • ruszaj do piłki z większą dynamiką, przenosząc ciężar ciała bardziej do przodu
  • eksperymentuj z różnymi chwytami. Jeśli stosujesz chwyt forhendowy i często zbijasz piłkę w dół, w siatkę lub za krótko, spróbuj chwytu kontynentalnego
  • modyfikuj kąt nachylenia powierzchni natarcia rakiety. Otwórz ją lekko i uderzaj piłkę z lekką rotacją wsteczną. W fazie wykończenie uderzenia podążaj za piłką
  • jeśli masz problemy z niskim wolejem, skoncentruj się na mocniejszym ugięciu nóg w kolanach oraz utrzymaniu otwarcia rakiety.

Jeśli zagrywasz wolej zbyt późno

  • skoryguj pozycję gotowości; zacznij od ustawienia rakiety bardziej z przodu ciała i szerzej rozstawionych łokci
  • nie zapominaj o wykonaniu kroku dostawnego z doskokiem w chwili, gdy rywal uderza piłkę; zyskasz więcej czasu na reakcję
  • staraj się wybiegać w kierunku piłki i uderzać ją, zamiast biernie wyczekiwać, aż piłka poszybuje do ciebie
  • eksperymentuj z długością wymachów do tyłu; zbyt długie spowodują spóźnienie uderzenia

Jeśli zagrywasz pewnie przy siatce ale masz problemy zagrywając approacha

  • trenuj ruchy w trakcie zagrywania approacha i przejście do pozycji wyjściowej z doskoku w momencie, kiedy przeciwnik uderza piłkę. Tym sposobem poprawiasz równowagę, ruszając do zagrania wolejem
  • skoryguj długość wymachu do tyłu. Nie robiąc kroku rozstawnego z doskokiem, często wydłużasz też fazę odprowadzenia rakiety do tyłu, w efekcie zbyt mocno uderzasz piłkę z woleja
  • skoryguj ruchy wykonywane w trakcie zagrywania approacha. Być może stoisz za bardzo na wprost siatki lub mijasz się z piłką biegnąc do siatki

Jeśli w ogóle nie trafiasz łatwego smeczu

  • nie spuszczaj wzroku z piłki, głowę oraz podbródek trzymaj uniesione do góry
  • bierz krótki wymach do tyłu, zanim przejdziesz do fazy uderzenia
  • skoncentruj się na odpowiedniej koordynacji czasowo-przestrzennej zamachu rakietą do przodu
  • wypróbuj rozmaite pozycje wyjściowe. Być może nie podchodzisz dostatecznie blisko do piłki

Jeśli smecz ląduje w siatce

  • nie spuszczaj piłki z oczu
  • uderzaj piłkę w najwyższym możliwym położeniu główki rakiety
  • w momencie uderzenia piłki utrzymuj pozycję boczną
  • uderzaj piłkę gdy ta znajduje się nad tobą; wypracuj optymalny punkt trafienia w piłkę

Jeśli twój smecz ląduje za linią końcową

  • nie dopuszczaj, żeby piłka opadła zbyt nisko. Uderzaj w piłkę, gdy rakieta jest maksymalnie wyciągnięta do góry
  • być może uderzasz piłkę zbyt mocno. Skup się raczej na precyzji niż sile uderzenia
  • wyginaj silniej nadgarstek w chwili uderzenia
  • skróć fazę wymachu do tyłu i nie spóźniaj się z uderzeniem z powodu długiego zamachu.

Jeśli nie możesz znaleźć własnego ustawienia na korcie do smeczu

  • sprawdź sposób, w jaki cofasz się na korcie przed zagraniem smeczu. Jeśli piłka jest łatwa, cofaj się szybkimi podskokami bokiem. Gdy lob został zagrany głęboko, biegnij za piłką na tył kortu, nie spuszczając jej z oczu. Jeśli będziesz się cofać, możesz stracić równowagę;
  • niewykluczone, że powinieneś dłużej obserwować lot piłki w powietrzu
Gdy opanujesz już podstawy tenisa, najlepszym sposobem doskonalenia umiejętności jest systematyczny i przemyślany trening.
  • trenuj tak, jak zamierzasz grać. Bądź zmotywowany i skoncentrowany w takim samym stopniu, jak podczas walki na korcie
  • zaplanuj trening i wyznacz sobie cele
  • urozmaicaj i wzbogacaj zestawy ćwiczeń
  • dopasuj program treningu do własnych możliwości. Jeśli jesteś początkującym graczem, zmieniaj często rodzaje aktywności
  • zawsze podczas treningu uwzględniaj swoje silne i słabe strony
  • trenuj elementy taktyki na korcie
  • wykorzystuj znaczniki, które pomogą ci skoncentrować się na jakości ćwiczonych zagrań
  • przeplataj okresy intensywnego wysiłku z okresami mniejszej aktywności oraz krótkimi przerwami. Taki schemat odzwierciedla prawdziwy rytm tenisowego pojedynku na korcie
  • podczas treningu eksperymentuj z zagraniami